در این خاک زرخیز ایران زمین

نبودند جز مردمی پاک دین


همه دینشان مردی و راد بود

 کزان کشور آزاد و آباد بود

بزرگی به مردی و فرهنگ بود

 گدایی در این بوم و بر ننگ بود

از آن روز دشمن به ما چیره گشت

 که ما را روان و خردتیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد

که نام آورش مرد بیگانه شد

بسوزد گرت در آتش جان و تن

 به از بندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگیست

دوصد بار مردن به از زندگیست

( فردوسی )